اخبار انجمن
موضوعات داغ

شرایط موجود چگونه است و چه باید کرد؟ 

یادداشت دکتر حمیدرضا کمالی نایب رئیس هیئت مدیره انجمن سواد رسانه ای ایران

بدون ورود به جزئیات حوادث اخیر، به اجمال دو سه نکته را به عنوان تحلیل خودم از اوضاع جاری خدمت شما تقدیم می کنم.

الف) در پی موفقیت توطئه صهیونیسم و ارتجاع عرب در مجاب کردن آمریکا به عهدشکنی، روشن است که مقامات عالی کشور با حمایت افکارعمومی داخل، از سه گزینه “تقابل”(جنگ)، “تعامل”(مذاکره) و “تعادل”(حفظ وضع موجود)، حداقل تا پایان دوره اول ترامپ یعنی حدود یک سال دیگر، گزینه سوم را برگزیدند اما مقامات آمریکا که چنین حالتی برایش مطلوب نیست و به شدت نیاز به نتیجه دارند، تحریم ها و تهدیدها (و اخیرا ضربات) را به حدی افزایش داده اند که مجبور باشیم یکی از دو گزینه دیگر (جنگ یا صلح) را در دستور کار قرار دهیم.

با توجه به تشدید فضای احساسی پس از شهادت حاج قاسم و حجم بالای موارد تحریمی و نیز خراب شدن پل های پشت سر، عملا شانس انجام مذاکره به مراتب کمتر از درگیری نظامی شده و این بدین معناست که حداقل در یک سال آینده بهبود وضع یا ثبات در شاخص‌های اقتصادی(بورس، طلا، ارز) بیکاری، تورم، خروج نخبگان و… نخواهیم داشت و در کنار بلاتکلیفی و فرار سرمایه، میزان هزینه دفاعی نیز به شدت افزایش پیدا خواهد کرد.

به نظر می رسد اغلب مسئولین هم در شرایط کنونی بیش از آنکه به محاسبات واقعی قدرت تاب آوری کشور، متکی باشند، به امدادهای غیبی غیرمنتظره و فروپاشی داخلی جبهه دشمن امیدوارند.

ب ) قابل انکار نیست که دو حادثه و اشتباه مهم حیثیتی در یک هفته گذشته (تلفات کرمان و اسقاط هواپیمای مسافربری) بخشی از سرمایه اجتماعی نظام و سپاه که پس از شهادت حاج قاسم ایجاد شده بود را از بین بُرد و بار دیگر زخم های کهنه سر باز کرد.

تجمع دانشجویی و سر داده شدن شعارهایی در نفی کلیت نظام و حمایت رسمی و علنی و فارسی ترامپ از آن، زنگ خطر بزرگی را به صدا در آورد.

متاسفانه بسیاری از ارکان کشور، علی رغم اُبهّت ساختاری و سازمانی، از جنبه نرم افزاری و روانی بسیار بی انگیزه، خسته، غیرمنعطف و حتی کم جنبه و پرخاشجو شده و این ویژگی ها را در محیط پیرامون و میان مراجعان و ذی نفعان خود منتشر می کنند و با نزاع بی حاصل حاکمیت و دولت در طول دو سال گذشته، عملا نخ تسبیح هماهنگی نیز تا حد زیادی از هم گسسته است.

در چنین شرایطی هر حرکت نسنجیده از سوی یکایک ما می تواند ناخواسته روندی سرنوشت ساز را تقویت و آسیبی جدی به کشور و آینده فرزندان ما وارد کند

یکی از مصادیق این حرکات، شیوه کنش ها و واکنش‌های ما به حوادث و تغییرات منفی در ابعاد ملی است.

امروزه به برکت فضای نوین ارتباطی، هر کنشی با هر میزان نیروی احساس و استدلال می تواند با میلیون ها بار تکرار، به همین میزان قوی تر و اثرگذارتر شود و خیلی از همراهی را به سوی نقطه آرامش، یا سیلی از تخریب را در مسیری بی هدف ایجاد کند.

شایسته نیست با انکار بیهوده واقعیت یا بزرگنمایی مشکلات، خودمان به سدی در برابر گفتمان آرامش و یا بازیگری در مسیر تخریب تبدیل شویم.

ج) چند توصیه

۱_ در تحلیل سیاست خارجی کشور، بر حق بودن موضع ج.ا در موضوع برجام و عهدشکنی امریکا را از یاد نبریم.

۲_ به عنوان بخشی از یک ملت، واقعیت شرایطی که در آن قرار گرفتیم (بند الف) را درک کنیم.

۳_ به اهمیت راهبردی خرده کنش ها و واکنش های خود در محیط حقیقی (مانند رفتار اقتصادی) و مجازی  (تولید یا بازنشر محتوا) واقف باشیم.

۴_ تشکیل جمع های گفتگو و هم اندیشی در فضایی دوستانه را جدی بگیریم.

۵_ روش مداخله اجتماعی خودمان را از عیب یابی فردی و انتقاد نهادی، به رویکرد حمایت و کمک به تحقق ماموریت مصوب سازمان ها و افزایش اعتماد به نفس و سرمایه اجتماعی آنها تغییر دهیم.

۶_ لحن مان را در محاجه با هر کسی که در کشتی ایران نشسته، محترمانه تر و همدلانه تر کنیم.

برچسب ها

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

15 − 5 =